به گزارش شهرآرانیوز؛ جنگ همیشه قرار نیست بوی باروت و صدای انفجار بدهد؛ گاهی در سکوت کامل یک اتاق سرور، میان سطرهای بی پایان کد و پشت صفحه نمایشهایی که بی وقفه روشناند، یک زلزله خاموش رخ میدهد. روزی که پمپ بنزینها از کار میافتند، سامانههای دانشگاهی و بانکی دچار اختلال میشوند، برخی خبرگزاریها و سرویسهای اینترنتی از دسترس خارج میشوند یا شبکه توزیع برق در اوج نیاز با مشکل روبه رو میشود، تازه روشن میشود که امنیت سایبری فقط یک مسئله فنی نیست، بلکه نبض تپنده زندگی روزمره است.
اما مسئله فقط وقوع حمله نیست؛ آنچه این تهدید را پیچیدهتر و نگران کنندهتر میکند، آسیب پذیریهایی است که از درون شکل میگیرد. حفاظت از این نبض دیجیتال، امروز به معادلهای چندوجهی و دشوار بدل شده است؛ معادلهای که در آن، کمبود نیروی متخصص، نگاه هزینهای به امنیت، بودجههای ناکافی و تداوم استفاده از سامانههای قدیمی و ناایمن، هرکدام سهمی جدی در تضعیف لایههای دفاعی دارند. ریشههای چندگانه یک بحران مستمر
دکتر سیدامین حسینی سنو، استادتمام گروه مهندسی کامپیوتر دانشگاه فردوسی مشهد، در گفتوگو با خبرنگار ما، معتقد است هرچند تهدیدهای بیرونی، جدی است، پاشنه آشیل اصلی را باید در ترکهای ساختاری لایههای مدیریتی و فنی کشور جستوجو کرد؛ چالشی که نشان میدهد فاصله میان استانداردهای پدافند غیرعامل و اقدامات عملی، همچنان نگران کننده است.
بررسی ریشهای حملات اخیر به زیرساخت ها، نشان میدهد که با یک پدیده تک عاملی روبه رو نیستیم. حسینی سنو در بخش نخست تحلیل خود، عوامل محرک این بحران را به پنج شاخه متمایز تقسیم میکند که نخستین آن ها، انگیزههای فرامرزی است. موقعیت راهبردی کشور همواره سبب شده است سامانههای حیاتی ما سیبلِ حملات سازمان یافته و مستمر دولتهای متخاصم همچون رژیم صهیونیستی و ایالات متحده آمریکا باشند؛ هجمههایی که هدف اول و آخرشان، فلج کردن خدمات عمومی و ایجاد نارضایتیهای مدنی است.
یکی از نکاتی که در تحلیل این استاد دانشگاه خودنمایی میکند، پیوند میان مهاجرت و امنیت است. درحالی که تقابل با بازیگران دولتی متخاصم نظیر رژیم صهیونیستی و آمریکا، هوشیاری صددرصدی میطلبد، واقعیت تلخ مهاجرت نخبگان، دست ساختارهای امنیتی ما را تاحدی خالی کرده است.